نگارد . هرچگونه جهد المقلّى نمود تا زبان چوبين قلم بر رشفهء سطرى دو سه مسامحت كرد ، و با قيود متنوعه در طريق تأليف رشفه‌اى چند نهاد ، و فصلى چند در سير ملوك و تواريخ خلفا و نصايح و مواعظ و طرفى از طرف احوال وزرا و ظرف و لطايف و مآثر ايشان نوشت . و اين مختصر را تحفه نام كرده آمد ، و بزواهر آيات و اخبار و حكم و حكايات و امثال و اشعار و ابيات موشح گردانيد ، و بر قدر قدرت و حسب استعداد و استطاعت عروس سخن را بانواع حلى و حلل ترصيع و تجنيس و سجع و ايجاز و اختصار و استعارات و محاسن و غرايب كنايات آذين بست . « وَ مَنْ قُدِرَ عَلَيْهِ رِزْقُهُ فَلْيُنْفِقْ مِمَّا آتاهُ اللَّهُ » . « 1 » [ 4 پ ] واثق كه بشرف قبول مخصوص شود ، و ذيل تجاوز بر هفوات آن مبسوط « و اللّه الموفق لاتمامه بمنّه و انعامه » . باب اول : در فضايل ولات با داد . باب دوم : در آنچه با رعيّت مغبون‌اند . باب سوم : در عدل و ظلم . باب چهارم : در معرفت خصالى كه نظام ملك و دولت بمراعات آن منوط است و سعادت دنيا و آخرت بمحامات آن مربوط ، مثل عفو و قهر و حزم و تيقّظ . باب پنجم : در مآثر ملوك [ در ] جهاندارى . باب ششم : در لطايف سخنان ملوك و نكت ايشان . باب هفتم : [ 5 ر ] : در احوال وزرا و طرفى از طرف حكايات ايشان . باب هشتم : در نتايج خواطر وزرا و حكم ايشان . باب نهم : در تاريخ اسلامى . باب دهم : در مواعظ ملوك .

--> ( 1 ) - قرآن 65 : 7